Bang voor de burgerlijkheid

Mijn beste vriendin gaat samenwonen. Met een jongen. In een huis met een eigen voordeur en eigen douche en toilet die ze maar met z'n tweetjes hoeven te delen. Hiervoor woonde ze in een huis waar ze het toilet met vier man deelde. Dat ging prima. Maar nu voorziet ze grote problemen.

Boerenkool, mungbonen en meer onverteerbaars

 










In het tijdschrift Grazia staat wekelijks een van mijn favoriete columns: het eetdagboek. Een bekende Nederlander houdt bij welke maaltijden en tussendoortjes hij of (meestal) zij die week eet. 

Anders ga je 16 uur vliegen met een dreumes

 
Honderden ogen kijken me vol ongenoegen aan als ik met Bee het vliegtuig binnen stap. Alsof hij ebola heeft. Een heel contrast met zojuist in de vertrekruimte toen velen nog met een glimlach naar dat leuke kleine blonde ventje keken dat voorbij kwam wandelen en ‘haihai’ tegen iedereen zegt. De brede glimlach die Bee gul ronddeelt, werkt in het vliegtuig helaas niet.

Ik werk dus ik besta

Ik las een artikel in Flow. In plaats dat ik in een ik-wil-op-een-boerderijtje-wonen-en-schaapjes-vilten stemming belandde, raakte ik geïrriteerd.

Het artikel gaat over de zoektocht naar een goede balans tussen werk en privé. Oké, zover nog niets om op tegen te zijn. Maar volgens het artikel proberen we te hard om werk en privé te scheiden. 'Geef dat gevecht op en mix werk en privé door elkaar' staat er. 

Spelen met een aardappelschilmesje

 













Een moeder uit Bilthoven vertelde me dat haar dochter van zes jaar dacht dat een flatgebouw een huis was voor één persoon.

Een vader, eveneens uit Bilthoven, vertelde me over zijn dochter van acht jaar die was gaan spelen bij een vriendinnetje in een rijtjeshuis. Gechoqueerd kwam ze thuis: ‘pappa, het is zo’n klein huis’, had ze gezegd ‘ze hebben maar drie slaapkamers.’ Haar vriendinnetje moest een slaapkamer met haar zusje délen. Drama!

Een dag als drugsverslaafde

Vandaag ben ik een dag  “cliënt” op Lievegoed Ravenswoud, het introductiecentrum verslavingszorg van mijn werk. 

Deze locatie ligt ver weg van alles. Fileloos is het bijna twee uur rijden vanaf Utrecht. Zo ver weg dat mijn telefoon geen bereik meer heeft. Zo ver dat 3FM me in de steek laat. Deze middle of nowhere heeft een reden. Ver en verstoken van de verleidingen in de eigen omgeving, kunnen cliënten hier tot rust komen. 

Dertigersdialogen

‘Hoe gaat het?’

‘Goed. Met jou?'

'Zelfde. Ook druk. Ik zou graag meer tijd voor mezelf willen. Leuk zo’n vrouw en kind, maar wanneer heb ik voor het laatst echt tijd gehad voor mezelf? Ik weet precies wat ik iedere minuut van deze week ga doen. Zelfs in de weekenden, want die hebben we twee maanden geleden al vol gepland.’