Nachtelijk avontuurtje

Met zachte voeten loop ik door de nacht. Het is een warme avond. Ik ben wakker. In de verte hoor ik de geluiden van de stad. Ik maak een nachtelijk rondje. Zonder haast. Met een omweg. Het is stil op straat. Ik vind dit Utrecht op z'n mooist. De rust. Lege tuinen. Stille stoepen.

Is het de behaaglijke warmte op dit tijdstip waardoor ik overmoedig raak? In ieder geval sla ik af naar straten waar ik niet bekend ben. Dat wat je niet kent kan in het donker onbehaaglijker lijken dan het bij daglicht blijkt te zijn. Maar ik wil niet omkeren. Ik zit in de flow. 

Onderweg naar de Uithof

Ik heb wel aan fietslampjes gedacht, maar ze zitten onderin mijn tas. Begraven onder twee telefoons, portemonnee, deo en allemaal losse papieren met informatie over de cursus. 'Sms je wel even als je weer naar huis komt?' vroeg Jeroen vlak voor ik de deur dichttrok. Daar denk ik nu aan in de schemer op mijn fiets op weg naar de Uithof. Ik weet waarom hij dat zegt: De Verkrachter van Utrecht. Of in ieder geval denk ik er nu zelf aan. In De Utrechtse Internet Courant las ik dat hij weer actief is. Niet dat ik bang ben voor die man, hoor. Maar toch.