De kosmische invloed van een oranje string

Ik heb zo mijn eigenaardigheden. Als ik bijvoorbeeld een rode Suzuki Swift zie rijden, is dat een teken dat het een goede dag gaat zijn. Een witte of blauwe of welke andere kleur is ook oké, maar de rode is het summum. Tenzij ik de rode én nog meerdere kleuren Suzuki Swifts zie rijden, dan heb ik echt een topdag.

Dit onschuldige bijgeloof neemt tijdens het WK wel wat neurotische vormen aan. Zo moet ik een slecht voorgevoel hebben voorafgaand aan de wedstrijd. Want als ik een goed voorgevoel heb dan komt het niet goed. Logisch toch? 

Nachtelijk avontuurtje

Met zachte voeten loop ik door de nacht. Het is een warme avond. Ik ben wakker. In de verte hoor ik de geluiden van de stad. Ik maak een nachtelijk rondje. Zonder haast. Met een omweg. Het is stil op straat. Ik vind dit Utrecht op z'n mooist. De rust. Lege tuinen. Stille stoepen.

Is het de behaaglijke warmte op dit tijdstip waardoor ik overmoedig raak? In ieder geval sla ik af naar straten waar ik niet bekend ben. Dat wat je niet kent kan in het donker onbehaaglijker lijken dan het bij daglicht blijkt te zijn. Maar ik wil niet omkeren. Ik zit in de flow. 

Volkstuintjesdilemma

Al lange tijd dagdromen Jeroen en ik van een volkstuintje. Nu lijkt er ineens een mogelijkheid. Bij een geweldig volkstuintjescomplex op 10 minuten fietsafstand zouden we misschien binnen afzienbare tijd een tuintje kunnen krijgen.

'Ik kom uit Amsterdaham'

Enige tijd terug was ik op een feestje in Amsterdam. Ik sprak met een leuke meid van wie net de relatie uit was. ‘Ik ga terug naar Meppel’, fluisterde ze. Ik dacht dat haar zachte stem voortkwam uit emotie en knikte begrijpend. ‘Mijn ouders en wat vrienden wonen daar. En je vindt er goedkoper een huis’, zei ze verontschuldigd. ‘Dat kan ik me goed voorstellen’, antwoordde ik. ‘Echt?’ Verbaasd keek ze me aan. Uit opluchting steeg haar stemgeluid ettelijke decibellen: ‘Je komt zeker niet uit Amsterdam hè?’ Ik schudde mijn hoofd. ‘Chill. Dan kan ik dus gewoon vertellen hoeveel ZIN ik heb om naar Meppel te verhuizen. Ik moet me zo verontschuldigen tegenover iedereen uit Amsterdam. Ze denken dat ik gek ben. Beter een bezemkast in de Bijlmer dan terug naar Meppel luidt het credo.’

Ja erg hè, bel jeugdzorg!

Anne en ik wandelen door de Zara op de Oude Gracht met Bee in de wagen. Ineens duikt tussen de kledingrekken een vrouw op. Ze kijkt naar Bee. Bee kijkt naar haar. Het is weer zo ver, denk ik. Hij palmt weer eens een oudere vrouw in met zijn zes-tanden-glimlach. Dan richt ze zich tot mij met een berispende blik. 'Hij is echt heel erg moe. Ik zou hem snel in bed leggen.' De vrouw ziet er uit alsof ze zelf al drie kleinkinderen heeft die ruim uit de luiers zijn. Haar hoef je dus niets te vertellen over kinderen en opvoeden. 'Ehh', antwoord ik gevat. En ik onderstreep dat nog eens met een langgerekte: 'ahmm'. De vrouw draait zich alweer om en beent kordaat naar een volgend kledingrek. Haar burgerplicht is vervuld.

Double sweet 16

Deze week vierde ik mijn double sweet sixteen. Het zou groots en meeslepend worden. MTV-waardig, zoals een double sweet sixteen hoort te zijn. In een afgehuurde Jimmy Woo. Ingevlogen met een roze helikopter met strass-steentjes op de propellers. Tijdens mijn spetterende entree zou ik een creatie dragen met lange sleep, gemaakt van €500-biljetten, ontworpen door Viktor & Rolf. 

Lamp met een levensverhaal (marktplaats-monologen I)

Vanavond ga ik in Utrecht Transwijk een staande lamp met zwart kanten kap ophalen die ik gekocht heb via marktplaats. Al in de gang ruikt het naar dierentuin. Bij het betreden van de kleine woonkamer wordt duidelijk waarom. Er komen twee honden me enthousiast begroeten. In een mand liggen nog twee honden. Verder zie ik minstens vier katten, een robuust aquarium en twee vol behuisde vogelkooien met kanaries.

Onderweg naar de Uithof

Ik heb wel aan fietslampjes gedacht, maar ze zitten onderin mijn tas. Begraven onder twee telefoons, portemonnee, deo en allemaal losse papieren met informatie over de cursus. 'Sms je wel even als je weer naar huis komt?' vroeg Jeroen vlak voor ik de deur dichttrok. Daar denk ik nu aan in de schemer op mijn fiets op weg naar de Uithof. Ik weet waarom hij dat zegt: De Verkrachter van Utrecht. Of in ieder geval denk ik er nu zelf aan. In De Utrechtse Internet Courant las ik dat hij weer actief is. Niet dat ik bang ben voor die man, hoor. Maar toch.