De mamma-subcultuur

Ik kan me een verjaardag herinneren toen ik nog geen kinderen had of wilde en alle andere gasten wél. Het was zondagmiddag. Bier en wijn bleven koud in de koelkast liggen. Het rook zoetig naar moedermelk en zurig naar kinderkots. De gesprekken gingen over de Eerste tot en met de Zesde ziekte, Etos- versus Kruidvatluiers en tepelkloven. 

De Rechter oordeelt

In mijn achterhoofd woont een stem die ik de Rechter noem. De Rechter is een lange dunne man met een grote zwarte toga. Hij heeft een vale witte huid, kleurloze lippen en een immer misprijzende trek om zijn mond. Vanzelfsprekend lacht hij nooit.

De Rechter is kritisch op alles wat ik doe. Als ik voor mijn gevoel een goed communicatieplan heb gemaakt bij een project. Dan oordeelt de rechter: 'Afgewezen! Je hebt hier en hier niet aan gedacht. En je hebt die en die collega niet betrokken. Er zal geen draagvlak zijn. Niemand zit te wachten op een papieren oplossing.' 

Waarom kamperen met een dreumes geen vakantie is

Jeroen en ik houden allebei van kamperen. Wij zijn van die mensen die op vakantie heimelijk afritsbroeken, wijde fleecevesten van 200 euro en Teva's dragen. We verzamelen allerlei geavanceerd outdoorspul, zetten onze tent met futuristische luifel op en...doen dan helemaal niets meer. De activiteitenkalender van onze kampeervakanties is overzichtelijk: stapels boeken lezen, luieren, slapen, naar het campingwinkeltje om chili con carne te halen voor op ons butagasje en dan weer snel naar de tent om te lezen. Feitelijk hebben we die Teva's niet eens nodig.

Maar toen hadden we nog geen dreumes.

De wereld is een wespennest

Laatst ging ik even snel op en neer naar de Albert Heijn terwijl Bee in bed lag. Ik was welgeteld vijf hele minuten weg. Maar bij thuiskomst moest ik toch even controleren of hij nog wel ademde. 'Stel je niet aan muts,' zei mijn verstand. 'Hij ligt gewoon lekker te slapen. Net als v-i-j-f minuten geleden.' Mijn gevoel antwoordde met een betweterig stemmetje: 'ja maar toch...hij zal in die beduchte vijf minuten eens ernstig onwel geworden zijn. Dat vergeef je jezelf nooit. NOOIT.'

Hoe ik probeerde niet cliché te worden...

Toen ik zwanger was van Bee, nam ik mij plechtig één ding voor: ik zou niet aan al die clichés meedoen die aan het ouderschap kleven. Dat ik daarmee meteen mijn eerste cliché tot een feit maakte, realiseerde ik me pas later. Toen het allemaal te laat was.

Ja erg hè, bel jeugdzorg!

Anne en ik wandelen door de Zara op de Oude Gracht met Bee in de wagen. Ineens duikt tussen de kledingrekken een vrouw op. Ze kijkt naar Bee. Bee kijkt naar haar. Het is weer zo ver, denk ik. Hij palmt weer eens een oudere vrouw in met zijn zes-tanden-glimlach. Dan richt ze zich tot mij met een berispende blik. 'Hij is echt heel erg moe. Ik zou hem snel in bed leggen.' De vrouw ziet er uit alsof ze zelf al drie kleinkinderen heeft die ruim uit de luiers zijn. Haar hoef je dus niets te vertellen over kinderen en opvoeden. 'Ehh', antwoord ik gevat. En ik onderstreep dat nog eens met een langgerekte: 'ahmm'. De vrouw draait zich alweer om en beent kordaat naar een volgend kledingrek. Haar burgerplicht is vervuld.