De mamma-subcultuur

Ik kan me een verjaardag herinneren toen ik nog geen kinderen had of wilde en alle andere gasten wél. Het was zondagmiddag. Bier en wijn bleven koud in de koelkast liggen. Het rook zoetig naar moedermelk en zurig naar kinderkots. De gesprekken gingen over de Eerste tot en met de Zesde ziekte, Etos- versus Kruidvatluiers en tepelkloven. 

De wereld is een wespennest

Laatst ging ik even snel op en neer naar de Albert Heijn terwijl Bee in bed lag. Ik was welgeteld vijf hele minuten weg. Maar bij thuiskomst moest ik toch even controleren of hij nog wel ademde. 'Stel je niet aan muts,' zei mijn verstand. 'Hij ligt gewoon lekker te slapen. Net als v-i-j-f minuten geleden.' Mijn gevoel antwoordde met een betweterig stemmetje: 'ja maar toch...hij zal in die beduchte vijf minuten eens ernstig onwel geworden zijn. Dat vergeef je jezelf nooit. NOOIT.'

Geitenwollen sokken van Vanilia

Heb je je geitenwollen sokken gewassen en gestreken? Altijd leuk als je vrienden meeleven met je nieuwe baan. Vandaag begin ik bij Lievegoed, een antroposofische zorgorganisatie. Wat is antroposofische zorg?’ vraagt iedereen. Dat weet ik ook niet, maar ik ga het ontdekken. 

Ja erg hè, bel jeugdzorg!

Anne en ik wandelen door de Zara op de Oude Gracht met Bee in de wagen. Ineens duikt tussen de kledingrekken een vrouw op. Ze kijkt naar Bee. Bee kijkt naar haar. Het is weer zo ver, denk ik. Hij palmt weer eens een oudere vrouw in met zijn zes-tanden-glimlach. Dan richt ze zich tot mij met een berispende blik. 'Hij is echt heel erg moe. Ik zou hem snel in bed leggen.' De vrouw ziet er uit alsof ze zelf al drie kleinkinderen heeft die ruim uit de luiers zijn. Haar hoef je dus niets te vertellen over kinderen en opvoeden. 'Ehh', antwoord ik gevat. En ik onderstreep dat nog eens met een langgerekte: 'ahmm'. De vrouw draait zich alweer om en beent kordaat naar een volgend kledingrek. Haar burgerplicht is vervuld.